Γνωρίζοντας το Pompidou απόψε!

Επ’ ευκαρίας της επετείου των 40 χρόνων από την ίδρυση του κέντρου George Pompidou, ήρθε η ώρα να το γνωρίσουμε λίγο καλύτερα!

Paris2013DSC_3474.jpg

Δεν θα επικεντρωθώ στο γεγονός πως μεταξύ 4 και 5 Φεβρουαρίου 2017, το κέντρο Pompidou προσέφερε θέαμα σε μικρούς και μεγάλους, ξεσηκώνοντας το 4ο διαμέρισμα του Παρισιού, σημείο κλειδί μεταξύ του κεντρικού σταθμού Châtelet les Halles, κι ανατολικά από τη γειτονιά του Marais.

Θα μιλήσω όμως γι’αυτά που μάλλον δεν γνωρίζουμε όσο αναφορά αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα, κατά πολλούς, και τη περιόδο της δημιουργία του.

Στατιστικά θα πω μόνο πως συγκεντρώνει :

– 15.000 τόνοι μεταλλικού σκελετού

– 15.000 m2 αφιερωμένα στις μόνιμες συλλογές

και 219 βήματα στην εξωτερική κάμπια!

       pas mal, quand même 

Το Εθνικό Κέντρο Τέχνης και Κουλτούρας Georges-Pompidou (CNAC), κατά κόσμο Κέντρο Georges-Pompidou ή Κέντρο Pompidou, κι ακόμα πιο απλά Κέντρο Beaubourg ή πλέον Beaubourg, ιδρύθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1977, μετά από επιλογή και προσωπική θέληση του τότε προέδρου της γαλλικής Δημοκρατίας, Georges Pompidou.

Η ιδέα ήταν απλή κι ουσιώδης, απατώντας στις επιταγές της εποχής.

Η δημιουργία ενός χώρου που θα στεγάζει τη μοντέρνα και σύγχρονη δημιουργία στα πλαίσια των πλαστικών τεχνών, του design, της μουσικής και του cinema ήταν επιτακτική την εποχή που ήδη η Αμερική έχει χαράξει το δρόμο της.

Αυτός λοιπόν ο πυρήνας της τέχνης σβήνει φέτος τα σαράντα κεράκια κι αποκαλυπτεί τα μυστικά του.

1. Η απόφαση της δημιουργίας ενός τεράστιου κέντρου τέχνης πάρθηκε το 1969 από τον Georges Pompidou – την ίδια χρονιά της εκλογής του.

Το 1971 η ανακοίνωση για το διαγωνισμό ιδεών είναι γεγονός κι ο αριθμός των προτάσεων φτάνει τις 681. Παρ’όλα αυτά, η πρόταστη του ιταλού αρχιτέκτονα Renzo Piano και του βρετανού Richard Rogers επικρατούν!

2. Ο Georges Pompidou αποφασίζει την εκτέλεση του έργου, αλλά δυστυχώς το 1974 φεύγει από τη ζωή, ενώ αυτό βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Όλοι προτείνουν την αλλαγή ή έστω τη μετατροπή του..

Όμως ο Jacques Chirac, πρωθυπουργός εκείνη την εποχή υπό την προεδρεία του Valéry Giscard d’Estaing, διατηρεί το πλανό αναλείωτο. ‘Ετσι στις 31 Ιανουριού του 1977, έπειτα από χρόνιες εργασίες το κέντρο ολοκληρώνεται ακριβώς όπως το είχε ονειρευτεί Georges Pompidou.

3. Ας τονίσουμε σ’αυτό το σημείο ότι η πλατεία που μέχρι σήμερα βρίσκεται το κέντρο Pompidou, άλλωτε ήταν ένα από τα parking των Παριζιάνων..

CentrePompidou-1982-01.jpg

4. Η καλλιτεχνική αναταραχή και τα φιλόδοξα πλάνα είχαν κάπως συνεπάρει τους δύο αρχιτέκτονες φτάνοντας στα όρια της υπερβολής. Σε μια από τις προτάσεις τους λοιπόν, σχεδιάζαν τη δημιουργιά κινούμενων ορόφων από ανελκυστήρες.

Πέρα από την πρακτική δυσκολία αυτού του εγχειρήματος, μπορεί κανείς να φανταστεί κάτι τέτοιο δεδομένης της καθημερινής επισκεψιμότητας του μουσείου? Θα ήταν εντυπωσιακό, αλλά σίγουρα δεν θα λειτουργούσε για πολύ!

5. Όπως κάθε τι καινούργιο, έτσι και το κέντρο Georges Pompidou δεν ήταν πάντα αποδεχτό ή καλοδεχούμενο. Μην ξεχνάμε πως το Παρίσι έχει παράδοση στην Παράδοση : όμορφα κτίρια, καλοσχηματισμένες εκκλησίες, παλάτια που μεταμορφώνονται σε μουσεία και ξαφνικά στο κέντρο της πόλης, ένα κτίριο που μοιάζει μόνιμα υπό κατασκευή.  Σοκ!

6614ec381c00121ac2ddf1e1921cdeee.jpg

Η Παναγιά του Σωλήνα” σαν άλλη Παναγιά των Παρισίων, “Pompidolium“, “Υπόστεγο στην τέχνη“, μέχρι και “Διυλιστήριο πετρελαίου“, και λοιπά ψευδώνυμα είχαν δοθεί, μειώνοντας ανεπιτυχώς εν τέλει, την καλλιτεχνική του υπόσταση.

6. Χρώματα και σωλήνες, υπάρχει λόγος? Τι ιστορία κι αυτή! 

Pompidou.jpgΚάνεις δεν το περιμένει, αλλά ναί οι σωλήνες που αγκαλιάζουν το κτίριο εξωτερικά είναι χρήσιμοι.

Αν οι σωλήνες ήταν διαφορετικοί, πόσο πραγματικά θα άλλαζε κάτι? Τα χρώματα κάθε σωλήνα είναι ας πούμε, η ταυτοτητά του.

– οι αγωγοί κλιματισμού είναι μπλε

– οι σωλήνες νερού είναι πράσινες

κι οι γραμμές ηλεκτρικής ενέργειας είναι κίτρινες

Οι ανελκυστήρες είναι κόκκινοι κι οι λευκοί σωλήνες είναι τα φρεάτια εξαερισμού για τα υπόγεια μέρη!

Pretty cool hein?

Ο λόγος? τα μέσα έξω!

Οι αρχιτέκτονες χρησιμοποίησαν όλο το εξωτερικό περίβλημα για να αφιερώσουν το εσωτερικό στην ουσιαστική του ιδιότητα, δηλαδή να είναι μουσείο – χώρος τέχνης!

centre-pompidou-paris-france.jpg

Ο Renzo Piano είχε πει κάποτε με ένα ύφος περιπαιχτικό και πέρα για πέρα ειλικρινές :  “ Είναι ένα κτίριο που προσποιείται, είναι μια τεχνολογική παρωδία!

7. Συχνά ξεχνάμε ότι το κέντρο Pompidou δεν είναι μόνο ένας καλλιτεχνικός χώρος – συνήθως βέβαια ξεχνάμε ότι είναι και μουσείο –  είναι κάτι άλλο .. κάτι που μόνο αυτό μπορεί να είναι!

stravinsky-fountain-paris-28593053.jpg

Όποτε είναι λογικό κι αναμενόμενο πως πιστό στο χαρακτήρα και τη θέληση για μάθηση, φιλοξενεί τη μεγάλη βιβλιοθήκη Kandinsky, γνωστή στην πόλη για την ευρεία γκάμα των βιβλιών – καταλόγων και αρχειών της. Πέρα από την κεντρική Βιβλιοθήκη, αφιερώνει κι ένα κομμάτι στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Πληροφοριών προσφέροντας τη δυνατότητα δωρεάν μαθημάτων για περίπου 250 γλώσσες και διαλέκτους!

Ακόμα υπάρχουν αίθουσες κινηματογράφου, χώροι για ομιλίες, μια μεγάλη αίθουσα θεαμάτων, ένα βιβλιοπωλείο και μια χαριτωμένη καφετέρια στον ημιόροφο που δίνει θέα στην κεντρική είσοδο του κέντρου.

Έχει προτάσεις για όλα τα γούστα κι όλες τις ώρες!

8. Βγαίνοντας από το κτίριο του Pompidou, φτάνουμε στο αγαπημένου μου σημείο, το συντριβάνι Stravinski!

Πρόσφατα κι εγώ η ίδια ανακάλυψα πως το Ινστιτούτο Έρευνας και Συντονισμού Ακουστικής / Μουσικής (IRCAM) είναι κομμάτι του Centre Pompidou και βρίσκεται ακριβώς δίπλα!

Η πλατεία λοιπόν με τα μεγάλα γκράφιτι και τα καφέ που δίνουν θέα στο εντυπωσιακό συντριβάνι με τα περίεργα αγάλματα, κρύβει ΔΥΟ βασικά συστατικά επιτυχίας!

106712532.jpgΜετά την τεράστια φιγούρα της street art που δεσπόζει απέναντι από τα περατεταγμένα καφέ, δίπλα στο κτίριο του IRCAM, το ινστιτούτο είναι η θεματική του συντριβανιού.

Το σύνολο των γλυπτών μέσα στο συντριβάνι συμβολίζει τη μουσική, τη μελωδικότητα και τη συνέχεια των ήχων. Όποτε η έμπνευση αλλά κι ο συμβολισμός αυτής της σύνθεσης ενώνει την τέχνη του Beaubourg και τη μελωδία του IRCAM.

Στη γειτονιά του Beaubourg όλα αλληλοσυμπληρώνονται!

Κι αν μιλήσουμε λίγο για και με αριθμούς!

Το Beaubourg, από το ανοιγμά του, το 1977 :

– μετράει πάνω από 102.000.000 επισκέπτες

– 325 εκθέσεις

Και πάνω από 110.000.000 αναγνώστες στη βιβλιοθήκη.

Οι εκθέσεις ΡΕΚΟΡ που μετράει μέσα στις επιτυχίες του είναι :

Dali (1979-1980), η πρώτη και πιο δημοφιλής έκθεση του κέντρου που έφτασε στον διαστημικό αριθμό των 840.662 επισκεπτών.

Βέβαια, στα εγκαίνια της έκθεσης ο καλλιτέχνης δεν κατάφερε να μπει στο κέντρο εξαιτίας μια απεργείας που μπλόκαρε την είσοδο. Η ανέκδοτη πληροφορία αυτού του γεγονότος είναι, πως ο Dali δεν κατάλαβε ποτέ τον πραγματικό λόγο αυτής της συνάθρησης ανθρώπων, και προφανώς θεώρησε πως αποθεωνόταν από τα πλήθη κι έμεινε μαζί τους.

– Ο καταλανός ζωγράφος ελάβε και τη δεύτερη θέση επισκεψιμότητας σε ακόμα μια έκθεση μεταξύ του 2012 και 2013 με 790.090 επισκέπτες.

– και η τρίτη θέση και καθόλου αμεληταία, δίνεται στο Matisse που το 1993, κατακτώντας τον αριθμο των 734.905 επισκέπτες.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: